Gracjan Leczyk,
prezydent Torunia od 25.01.1978 do 25.06.1982
Ur.
27 listopada 1934 r. w Poznaniu. Tam skończył szkołę podstawową,
technikum chemiczne oraz Wyższe Studia Ekonomiczne. Pracę zawodową
rozpoczął w poznańskim Stomilu. Następnie przez prawie 15 lat pracował
w Kujawskich Zakładach Przemysłu Tłuszczowego w Kruszwicy na stanowisku
zastępcy dyrektora ds. administracyjno-handlowych. W 1975 r. podjął
pracę w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Toruniu. Po 3 latach urzędowania
otrzymał nominację na prezydenta Torunia. Odwołany z tej funkcji po złożeniu
rezygnacji w czerwcu 1982 r. Okres jego prezydentury charakteryzuje
zima stulecia, powódź stulecia oraz początki transformacji ustrojowej,
łącznie z wprowadzeniem stanu wojennego. Wydarzenia te miały znaczący
wpływ na jakość pracy w mieście. Prezydent Leczyk zasadniczy akcent położył
na sprawy gospodarki komunalnej, rozwój komunikacji miejskiej. W tym
czasie uruchomione zostały linie tramwajowe do Merinotexu, Elany i na
Rubinkowo. Ponadto wybudowano kolejny odcinek trasy W-Z, Szosy Lubickiej,
przebudowano m.in. rondo Pokoju Toruńskiego, oraz węzeł przy ul. Bażyńskich,
wybudowano drugą nitkę ul. Kościuszki, zmodernizowano wylot na Gdańsk.
Oddano do użytku zajezdnię autobusową, ujęcie wody na Drwęcy, rozpoczęto
rozbudowę elektrociepłowni Merinotexs, EC Grębocin. Duży nacisk położono
także na odnowę zabytków Starówki, przygotowano koncepcję uciepłowienia
Starego Miasta. Oddano do użytku halę Olimpijczyk, zadaszenie Tor-Toru,
pomnik Artylerzysty. Powołano służby porządkowe przy prezydencie,
podpisano umowę z partnerską Getyngą, utworzono też odznakę za zasługi
dla Torunia. Na szeroką skalę prowadzono również akcję budowy i
rozbudowy przedszkoli.
Ur.
27 listopada 1934 r. w Poznaniu. Tam skończył szkołę podstawową,
technikum chemiczne oraz Wyższe Studia Ekonomiczne. Pracę zawodową
rozpoczął w poznańskim Stomilu. Następnie przez prawie 15 lat pracował
w Kujawskich Zakładach Przemysłu Tłuszczowego w Kruszwicy na stanowisku
zastępcy dyrektora ds. administracyjno-handlowych. W 1975 r. podjął
pracę w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Toruniu. Po 3 latach urzędowania
otrzymał nominację na prezydenta Torunia. Odwołany z tej funkcji po złożeniu
rezygnacji w czerwcu 1982 r. Okres jego prezydentury charakteryzuje
zima stulecia, powódź stulecia oraz początki transformacji ustrojowej,
łącznie z wprowadzeniem stanu wojennego. Wydarzenia te miały znaczący
wpływ na jakość pracy w mieście. Prezydent Leczyk zasadniczy akcent położył
na sprawy gospodarki komunalnej, rozwój komunikacji miejskiej. W tym
czasie uruchomione zostały linie tramwajowe do Merinotexu, Elany i na
Rubinkowo. Ponadto wybudowano kolejny odcinek trasy W-Z, Szosy Lubickiej,
przebudowano m.in. rondo Pokoju Toruńskiego, oraz węzeł przy ul. Bażyńskich,
wybudowano drugą nitkę ul. Kościuszki, zmodernizowano wylot na Gdańsk.
Oddano do użytku zajezdnię autobusową, ujęcie wody na Drwęcy, rozpoczęto
rozbudowę elektrociepłowni Merinotexs, EC Grębocin. Duży nacisk położono
także na odnowę zabytków Starówki, przygotowano koncepcję uciepłowienia
Starego Miasta. Oddano do użytku halę Olimpijczyk, zadaszenie Tor-Toru,
pomnik Artylerzysty. Powołano służby porządkowe przy prezydencie,
podpisano umowę z partnerską Getyngą, utworzono też odznakę za zasługi
dla Torunia. Na szeroką skalę prowadzono również akcję budowy i
rozbudowy przedszkoli.